Omdat het iedereen kan overkomen…
Afgelopen zaterdag 1 Augustus 2009 was het op dag nauwkeurig 10 jaar geleden dat ik eindelijk de moed en kracht heb kunnen verzamelen om weg te gaan bij mijn ex-vriend.
Ik schrijf dit niet om medelijden te krijgen, medeleven te oogsten, maar als reminder, voor mezelf, maar hopelijk ook voor anderen.
In die 10 jaar dat ik nu weer “vrij” ben, ben ik veel mensen tegengekomen die geen enkel idee hebben, gelukkig eigenlijk, dat huiselijk geweld, mishandeling, uberhaupt voorkomt.
Het is “de ver van je bed show” voor de meeste mensen.
Maar de pijnlijke waarheid is, letterlijk in dit geval, dat het zoveel voorkomt dat je hoogstwaarschijnlijk allemaal wel iemand kent die het op dit moment doormaakt.
Destijds vond ik dit gedicht, van een onbekende schrijver(ster), het circuleert over het internet, maar is al heel oud.
Hoe toepasselijk…
En hoe gelukkig ik mezelf prijs niet tot de mensen te behoren waarop dit gedicht van toepassing is.
Wat niet wegneemt dat ik me er heel erg van bewust ben dat niet iedereen die kracht kan opbrengen, niet iedereen mensen heeft waar ze terecht kunnen.
Niet iedereen een glimp van hoop in zichzelf kan vinden om een uitweg te zoeken en te vinden.
Daarom hier, opdat mensen hopelijk opletten, misschien eens iets gaan opzoeken op het internet, signalen kunnen gaan opvangen, en misschien wel 1 persoon geholpen kan worden om uit die dodelijke val te ontsnappen.
” I GOT FLOWERS TODAY…”
I got flowers today.
It wasn’t my birthday or any other special day.
We had our first argument last night, and he said a lot of cruel things that really hurt me.
I know he is sorry and didn’t mean the things he said,
Because he sent me flowers today.
I got flowers today.
It wasn’t our anniversary or any other special day.
Last night, he threw me into a wall and started to choke me.
It seemed like a nightmare. I couldn’t believe it was real. I woke up this morning sore and bruised all over.
I know he must be sorry, because he sent me flowers today.
I got flowers today, and it wasn’t Mother’s Day or any other special day.
Last night, he beat me up again. It was much worse than all the other times.
If I leave him, what will I do? How will I take care of my kids?
What about money? I’m afraid of him and scared to leave.
But I know he must be sorry, because he sent me flowers today.
I got flowers today.
Today was a very special day. It was valentines day .
It was the day of my funeral.
Last night, he finally killed me. He beat me to death.
If only I had gathered enough courage and strength to leave him,
I would not have gotten flowers today.
Gerelateerde artikelen:
35 Responses to “Omdat het iedereen kan overkomen…”
Leave a Reply
IN DE WATTEN SHOPS
Bath & Body  |
Beads & Findings  |
BlogLovin
Loading ...Ik werk met:
WP 3.0 (NL)
Notepad voor codering van templates
Hosting VPS provided by XLS Hosting
Performance Optimization WordPress Plugins by W3 EDGE
Wauw… dat is echt een prachtig gedicht. De rillingen lopen er van over mijn rug…
Ik prijs mezelf gelukkig dat ik het niet meegemaakt heb maar helaas kom ik in mijn werk veel vrouwen tegen die niet zoveel geluk hebben als ik. Ik kom zelfs kinderen tegen die niet zoveel geluk hebben als ik…
Ik hoop hun altijd een stukje van mijn kracht en geluk mee te geven zodat ze de juiste stap kunnen nemen. Voordat het zoals in het gedicht, te laat is.
[Antwoord op dit bericht]
Caroline antwoordde:
augustus 5th, 2009 op 10:07
@Ioni, Lijkt me vreselijk moeilijk Ioon om dat regelmatig tegen te komen. Vooral met kinderen… bah!
[Antwoord op dit bericht]
Ioni antwoordde:
augustus 6th, 2009 op 01:14
@Caroline, het is zeker moeilijk maar gelukkig kom ik ook vrouwen tegen zoals jij. Vrouwen die de kracht gevonden hebben om wel weg te gaan bij hun gewelddadige man.
Als ik erge gevallen tegen kom onder de kinderen dan schakel ik anoniem jeugdzorg in uiteraard. Ik heb dan wel een zwijgplicht maar ik heb ook een meldplicht. Gelukkig is er een anonieme manier tegenwoordig!
[Antwoord op dit bericht]
Caroline antwoordde:
augustus 6th, 2009 op 11:07
@Ioni, ik vind het geweldig dat je er melding van maakt, te vaak zijn instanties nalatig daarmee!
[Antwoord op dit bericht]
Héé lieverd!
Je had me dit al eens verteld toen ik het een hele poos geleden moeilijk had. Ik vind het zo ontzettend knap dat je dat hebt kunnen doen… je bent zo’n ontzettende lieverd en je bent veel meer waard dan dat, maar dan nog is het zo verdomd moeilijk om ook daadwerkelijk weg te gaan. Het lijkt me dat, als je die persoon toch nog graag ziet (en hoe raar dat voor sommigen misschien ook klinkt, mensen die je echt rotdingen aandoen, kan je toch nog graag zien omdat je gevoelens niet kan uitschakelen (jammer genoeg
), je toch wil proberen hem te veranderen. Hopen dat het toch nog goedkomt en dat het iedere keer maar een foutje was.
Of je bent gewoon bang. Zoveel mensen gaan er heel licht over en zeggen dan van “Ik zou het niet accepteren en gewoon weggaan” maar het is zoveel moeilijker dan dat!
Het lijkt me wel een goede verjaardag om te vieren: een dag dat je voor je eigen leven opgekomen bent.
Heel goed ook dat je dit neerzet, want inderdaad, veel mensen zien het niet of willen het niet zien en het gedicht is in 1 woord… prachtig. Het omvat alles.
[Antwoord op dit bericht]
Caroline antwoordde:
augustus 5th, 2009 op 10:14
@glamourista (Katrijn),
Angst is het toverwoord Katrijn *S* Je leven wordt beheerst door angst en de noodzaak onzichtbaar te zijn. Dat is wat je zal redden soms, tenminste dat denk je dan… Het enige dat je gaat redden is voor jezelf te kiezen voor het te laat is. En dat is voor heel veel mensen erg moeilijk. Om uiteenlopende redenen.
Ik ben 8 jaar bij die jongen geweest waarvan 6 jaar samenwonend, en toen gebeurde dat dus. Soms dagelijks, soms wekelijks, met vreselijke gevolgen voor mij.
Ik was 23/24 toen het begon, vreselijk op zoek naar een plek waar ik ook ergens bij hoorde, omdat ik altijd het gevoel had dat ik alleen was. Dacht die bij hem gevonden te hebben. En dan maakt je behoefte om niet alleen te zijn het vrijwel onmogelijk om weg te gaan. Gelukkig werd ik ouder, en ook iets wijzer, en heb uiteindelijk besloten dat er meer in dit leven zou moeten zijn voor mij.
En inderdaad, ik was er ook zo een die altijd riep als zoiets op Oprah was ” Dat pik je toch niet, meteen weggaan, aangeven die gozer”. Nou zo werkt het niet. Het is een sluipmoordenaar, want het gebeurt niet van de ene op de andere minuut. Was dat maar zo, dan was het voor velen een stuk makkelijker om er meteen een einde aan te maken.
Maar het kan wel. Als je het maar vertelt aan mensen. Wat de meesten niet doen, uit schaamte, uit angst. Ik vertelde het niet omdat ik slim genoeg was te weten dat de mensen dan zouden verwachten dat ik er wat aan zou doen. En dat kon ik toen niet. Ik heb het pas aan iemand vertelt toen ik daadwerkelijk weg was. Heb mijn eigen tijd gekozen. Heeft lang geduurd dat wel, maar uiteindelijk denk ik dat dat de beste manier voor mij is geweest omdat ik ook nooit een minuut heb getwijfeld daarna of ik niet terug zou gaan. En dat hoor je vaak. Dat slachtoffers dan toch weer teruggaan naar de dader.
[Antwoord op dit bericht]
Ioni antwoordde:
augustus 6th, 2009 op 01:12
@Caroline, ik ben een dag meegelopen in de Pompekliniek in Nijmegen. Daar moeten mannen die opgepakt zijn voor huiselijk geweld een verplichte training volgen. Een gedeelte samen met hun vrouw (waarvan ik niet snap dat die hun terug willen) en een gedeelte alleen.
Onbegrijpelijk hoeveel cliënten zij hebben.
En ik stond versteld van de adviezen aan de vrouwen. Dat ze niet te dicht bij een trap moest staan als ze iets tegen hun man zeiden. Ik weet niet hoe groot de terugval is na deze training (ze worden wel nog 2 of 3 jaar gevolgd door politie/justitie) maar ik denk dat veel mannen opnieuw in de fout gaan…
[Antwoord op dit bericht]
Caroline antwoordde:
augustus 6th, 2009 op 11:09
@Ioni, OMG, dat kan je niet menen, is het advies wat ze geven? OMG!!! Net alsof ze dat niet zelf al weten… Niet in een deuropening, niet de kastdeuren opendoen als hij in de buurt is… ik weet het uit ervaring, niet slim, en erg pijnlijk als je het wel doet.
Ben van mening als die mannen niet in hele zware therapie gaan dat er nooit meer iets verandert in hun handelen. Ze zijn meestal zelf slachtoffer van geweld geweest vroeger, of dat nu sexueel of anderszins was… ze weten niet beter dan zo te handelen. Krijg dat er maar eens uit…
[Antwoord op dit bericht]
Bar antwoordde:
augustus 6th, 2009 op 17:32
@glamourista (Katrijn), En dan voel je je helemaal op de wereld en dan is het verlaten nog moeilijker, want die man maakt daar gebruik van. Je snapt het pas als je het zelf meemaakt. Het is niet zo simpel en niet te vergeten, dat die man je gaat overtuigen dat hij gaat veranderen en als je geen ervaring heb, met dit soort dingen, dan geloof je dat. En verlaten gaat ook niet makkelijk, want je word bedreigt, dat hij je afmaakt als je dat doet. Tja daar sta je dan. Ik heb het allemaal meegemaakt en ik wel terug gevochten, want ik ben geen meid die zich laat slaan, maar dat werd van kwaad tot erger en ja ik kan een man niet aan. God zijn dank ben ik nu al 10 jaar ben hem weg en ik ben niet meer bang van hem, ik word alleen misselijk als ik hem zie, maar mijn woede is nog steeds niet gekalmeerd. Het lijkt net dat het iets is wat je nooit kan verwerken…is te veel gebeurd. Ik ben wel verder gegaan met mijn leven, maar ben er nog steeds niet overheen. En hulp zoeken??? Nee, bedankt, van mensen die iets uit een boekje hebben geleerd, maar zelf het niet hebben meegemaakt. Dat was mijn ervaring…praten is makkelijk en leren ook, maar het meemaken is andere koek. Dat is pure haat en angst en dat kan je niet leren.
En de wereld buiten snapt er niets van en je voelt je een sukkel tegenover die mensen. Ik snap het allemaal….de eenzaamheid dat niemand je begrijpt maakt het nog moeilijker.
[Antwoord op dit bericht]
Ik vind dit een heel aangrijpend stuk tekst, en een mooi (maar jammer genoeg realistisch) gedicht.
Ik vind het knap en moedig dat je hierover ook een stuk geschreven hebt.
Het komt idd zoals je zegt, meer voor dan de meesten denken en ik hoop dat mensen in zo’n situatie even sterk kunnen zijn om een uitweg te zoeken.
[Antwoord op dit bericht]
Caroline antwoordde:
augustus 5th, 2009 op 10:16
@Laura, Dank je wel *S*
Voor mij is het geen kwestie meer van moed, omdat ik er al niet meer in zit. Dan is het makkelijk(er). Soms is het alsof je over een andere persoon praat. Dat zal een zelfbeschermingsmechanisme zijn, om de pijnlijke herinneringen niet te dichtbij te laten komen.
Maar ik hoop dat mensen er iets meer over gaan nadenken. Er eens bij stilstaan. Er eens iets over gaan lezen. Want het kan alleen bestaan bij de gratie van onwetendheid en geheimhouding.
De daders zijn als de dood dat het bekend wordt, en dat is wat het kan laten stoppen!!
[Antwoord op dit bericht]
Waaw, pakkend verhaal, mooi gedicht omwille van de betekenis die het voor je heeft.
Ik heb geluk een heel lieve vriend te hebben die me nog nooit met opzet pijn heeft gedaan, en inderdaad, het is voor mij zo ver van m’n bed. Dankje om me even te laten stilstaan bij deze problematiek.
[Antwoord op dit bericht]
Caroline antwoordde:
augustus 5th, 2009 op 10:17
@Maaike, Fijn hè zo’n lieve vriend *S* Moet je zeker koesteren want het is niet altijd zo helaas…
[Antwoord op dit bericht]
oh wat een pakkend verhaal! kreeg er kippenvel van! Knap dat je hier over kan schrijven!
[Antwoord op dit bericht]
Caroline antwoordde:
augustus 5th, 2009 op 10:19
@Marijke, Toen ik het voor het eerst las, moest ik zo vreselijk huilen Marijke… brrr moet er niet meer aan denken. Heb zelf vaak gedacht ten tijde van een woedeaanval van mijn ex, dat dit wel eens mijn laatste minuut zou kunnen zijn… Maar ik heb veel geluk gehad, en ben gelukkig van nature een overlever, die redden zich dan uiteindelijk toch wel. Sommigen zijn dat niet van naturen en vinden misschien nooit de kracht en de moed om weg te gaan uit zichzelf… daarom moeten er soms mensen zijn die voor ze opkomen!
En er aandacht aan besteden is de enige manier om bewustheid te creeeren opdat mensen signalen gaan opvangen en dan misschien iets gaan doen.
[Antwoord op dit bericht]
jeetje, ik wist het niet dat je zo’n vreselijke dingen meegemaakt hebt. ik heb er kippenvel van en tranen in mijn ogen van! ik vind het heel moedig dat je dit aangedurfd hebt en opgekomen bent voor jezelf. vanuit mijn opleiding heb ik vaak verhalen gehoord van vrouwen die mishandeld zijn en steeds dachten het beterd wel, komt wel goed… en dan plots toch weggaan en na een paar weken terugkeren. Gelukkig heb jij de moed en de kracht gevonden diep van binnen om toch verder te gaan. Ik ben blij dat je nu geluk gevonden hebt en mooi dat je via deze weg het in de aandacht zet! Proficiat!
[Antwoord op dit bericht]
Caroline antwoordde:
augustus 6th, 2009 op 11:13
@steffi, ja, ik dacht dat ook Steffi, ik hoopte het van ganzer harte. Dat hij zijn verleden de rug kon toekeren en er wat aan zou gaan doen. Ik dacht ook als ik het maar lang genoeg volhou dan gaat er iets veranderen… Maar ik was op, ik had niets meer te geven, en kreeg nooit iets terug, ja de verkeerde dingen. En ik verdien meer dan dat
Ik denk dat ik, omdat ik niet vanuit mijn omgeving min of meer gedwongen ben weg te gaan, geen terugval heb gehad. Omdat het echt mijn eigen beslissing was. Nooit meer omgekeken.
Ik leef nog wel dagelijks, en mijn lief ook, met de spoken en beren uit het verleden, omdat zo’n lange periode je wel tekent, je gedrag beinvloed. Maar langzamerhand krijg ik het allemaal op een rijtje en kan ik me ertegen verweren. Toen was toen, en nu is nu, en dat staat helemaal los van elkaar, en ik hoef dus ook niet meer te reageren/handelen als toen, bang zijn is niet meer nodig
[Antwoord op dit bericht]
Hoii hoii Dank je wel voor je lieve berichtje op mijn site en wouwww wat heb jij een mooie website zeg en wat een heerlijke zeepjes. En dan nog eens dit blogje…..wat een prachtig echt keihard de waarheid gedicht. Ik heb het ook allemaal meegemaakt en ik ben ook nu een dikke 10 jaar bij mijn ex weg. Ik ben helemaal trots op je, want ik weet dat het geen makkelijk weg was, vooral met kids erbij, want als moeder moet je sterk blijven. Maarrr wij zijn nog sterkere vrouwen geworden!
Ik ga je blogje vaker bezoeken…en je heerlijke zeepjes bewonderen!
xxx Bar.
[Antwoord op dit bericht]
Bar antwoordde:
augustus 6th, 2009 op 11:03
Ik ga je linken in mijn blogroll, ik kan je dan makkelijker bezoeken. Vind je dat goed?
[Antwoord op dit bericht]
Caroline antwoordde:
augustus 6th, 2009 op 11:17
@Bar, gelukkig heb ik geen kinderen Bar, dat zou dan nog 10x zwaarder zijn geweest.
Hij drong er wel op aan, maar ik heb het altijd weten af te houden. Zelf in de shit zitten en te lang blijven is 1 ding, maar je kinderen worden er zonder twijfel ook in betrokken, ik zou mezelf niet meer in de spiegel aan hebben kunnen kijken als ik dat had gedaan, wetende wat de consequenties waren geweest.
Een dikke knuffel voor jou, dat je ook voor je kinderen en jezelf hebt gekozen en wel de weg hebt gevonden naar een beter leven, hopelijk zonder angst en pijn!
Ja tuurlijk is dat goed, ik zal een dezer dagen ook even mijn links aanpassen, ik heb je op bloglovin al in mijn favo’s staan
Liefs
Lien
[Antwoord op dit bericht]
Bar antwoordde:
augustus 6th, 2009 op 17:49
@Caroline, hahaha ik heb CP geitenmelk zeep gemaakt, zonder vanille, maar is toch donker bruin geworden…whehh…en het ruikt zo raar. Ik had de geur van patchouille/appel/sinaasappel erbij gedaan, maar is toch heel donker geworden. En net bij een grote batch….waaronder sheabutter en avocado olie. Zo jammer, kijken hoe het afloopt. Het ruikt ook zo geitenmelk achtig (niet lekker), dat zal wel wegtrekken, maar ik heb gemerkt dat het toch de geur beinvloed.
Nog even over het bovenste verhaal. Met kinderen is het inderdaad heel erg moeilijk. Ik ben 2 en half jaar bij deze man geweest. Het lijkt kort, maar het was een hel en ik ben ook echt een half jaar bij een vriendin van me gaan wonen. Mijn vrienden waren bijna elke dag bij me in de buurt. Uiteindelijk is alles helemaal goed gekomen met mij en ik ben super blij dat ik 10 jaar verder ben. Nu ga ik het er niet meer over hebben, want ik ben happy nu met mijn leven. En ik ben niet meer bang voor hem…hij moet nu bang zijn voor mij…hahahahaha…die woede is ook niet goed he…hahahahaha….heeft me jaren gekost om mijn angst om te zetten in geen angst. Nee….ik ben niet meer bang…misschien word ik ouder en wijzer…zullen mijn ouders blij mee zijn. hhahahaha.
Hopelijk komt het goed met de kleur van de zeepjes. Ik wilde CP doen, omdat ik toch het structuur mooier vind, maar het is altijd een ramp met het kleuren en dat heb je niet met de HP.
[Antwoord op dit bericht]
Caroline antwoordde:
augustus 7th, 2009 op 10:51
@Bar, ja CP, dan gebeurt dat helaas, en je had Geitenmelk ingevroren toch? Met poeder in HP zal je dat niet gebeuren
Maar de ammoniak geur, want dat is het, trekt weg hoor. Blijft niets van over. Geef het even de tijd. Alleen de kleur zal niet veranderen vrees ik.
Als je meer CP texture wilt maar niet CP wilt doen kan je HP doen, met Titaniumoxide (wit), dan lijkt het minder HP achtig. Of je doet een CP en laat die dan gellen, dan krijg je een beetje HP/CP structuur, maar minder erg dan HP alleen.
Als je eens vragen hebt dan moet je me maar even emailen, of via twitter contacten.
Ik heb gelukkig geen last van woede. Ook nooit gehad. Mijn ex is ziek, en ik hoop, want hij heeft ook een goede kant in zich, dat hij ooit inziet dat hij hulp moet zoeken voor zijn probleem. Hij zal nooit een fijn leven hebben door zijn verleden waar hij niet mee kan leven, ik wel. Ondanks de 6 jaren met hem, ben ik nu gelukkig. En ik gun hem dat ook. Ik kan hem er alleen niet bij helpen, dat moet hij zelf doen. En ja, ik ben wel bij tijden erg verdrietig om wat er gebeurt is. Maar woede, nee. Hij hoeft ook geen straf wat mij betreft, zijn hele leven is zijn straf.
Gelukkig ben ik ook niet meer bang, ik was alleen bang voor hem voor niemand anders. Dat heb ik ook al aan mezelf kunnen bewijzen, een volgende die zoiets probeert krijgt een harde dobber aan me
[Antwoord op dit bericht]
Wow, Caroline, dit is om stil van te worden. Wij kunnen ook wel stevig ruzie maken maar daar komt gelukkig nooit mishandeling aan te pas. Ik kan wel begrijpen dat het niet makkelijk is om zo’n man te verlaten. Hij heeft ook een andere kant, zoals in het gedicht wordt aangegeven en het is maar de vraag hoe lang hij zijn gewelddadige kant kan inhouden. Moeilijk, zulke situaties. Respect dat je hem hebt kunnen verlaten.
[Antwoord op dit bericht]
Caroline antwoordde:
augustus 7th, 2009 op 10:57
@Kim, ruzie is niets mis mee
Als het verandert in bedreiging en uitvoering van die bedreigingen. En het dus mishandeling wordt, en de daarbij behorende psychische terreur dan is het eind zoek.
Ik kan niet over anderen praten, weet alleen dat mijn ex ook een goede kant had/heeft, die waarvan ik hoopte dat die ooit de overhand zou krijgen. IJdele hoop natuurlijk want zijn probleem was zo groot dat iedereen daaraan zou bezwijken. Maar ik wilde daar niet meer het slachtoffer van zijn. Ik kon, en wilde hem niet meer helpen, omdat ik besefte dat dat onmogelijk was. Slim als ik ben had ik dat wel eerder bedacht, maar ja, als je dan van huis uit mee hebt gekregen dat opgeven betekent dat je slap bent en faalt dan ga je onnodig lang door, zoals apen soms zo lang kunnen zeulen met een dood babyaapje.
Iedere situatie is anders, zoals die van Bar, die ook reageerde hier, veel verschilt van die van mij, maar feit blijft dat niemand in zo’n situatie zou hoeven te leven. En dat mensen kunnen helpen, alleen maar door op te letten. Er zijn echt genoeg signalen vaak, je moet ze alleen wel willen zien. En daar mankeert het vaak aan. Deur achter je dichtgooien, dat is niet mijn pakkie an. En zo raakt iedereen alleen maar meer in een isolement en weet niemand meer wat zijn buren doen, laat staan dat er actie wordt ondernomen als er mishandeling in het spel is.
[Antwoord op dit bericht]
Wat een stukje tekst, ik had het nog nooit niet gehoord of gelezen, maar dit grijpt je echt wel bij de keel!
Knap van je dat je de moed hebt gevonden om er uit te geraken, dat laat me nog eens dankbaar zijn voor mijn fanatastisch vriend die me graag ziet en steunt.
En dat ie me nooit geen bloemen geeft, vind ik al een stuk minder erg nu
(ooh ja één keertje bijna 6 jaar geleden met de geweldige openingszin, ‘de rode waren duurder’ (hij had een bos witte rozen vast) haha gieren toch!)
[Antwoord op dit bericht]
Caroline antwoordde:
augustus 9th, 2009 op 12:16
@Evi, Ik zal je lief eens een mail sturen dat ie wel een keer bloemen mee mag nemen!!! Geweldige uitspraak van hem hahahaha
[Antwoord op dit bericht]
hee lien,
lees je stukje nu pas, dit wist ik allemaal niet van je en ik word er helemaal stil van. je bent namelijk echt een sterke onafhankelijke vrouw, zo zie je maar weer dat het echt iedereen kan overkomen. vind het super dapper dat je bij je ex bent weggegaan, dat moet echt heel moeilijk zijn geweest. ik ben blij dat je nu gelukkig bent, en met Sjoerd. Ik hoop dat je inspiratie bent voor de vrouwen die nu in zo’n situatie zitten als jij toen, en het gedicht is prachtig en doeltreffend.
[Antwoord op dit bericht]
Caroline antwoordde:
augustus 9th, 2009 op 12:19
@Serena, Ach het is niet iets waar je dagelijks iedereen mee confronteert natuurlijk, en gelukkig, nu na 10 jaar denk ik er ook niet meer zoveel aan. Het hoort echt bij het verleden.
En ja, een Lien is sterk en onafhankelijk, maar niemand is maar 1, vrijwel iedereen is minstens 2, en mijn Lien 2 is een bang meisje, bang om alleen te zijn, nergens bij te horen. En die is dan snel het slachtoffer van dat soort mensen. Nu ben ik inmiddels de tiener en ook de twintiger jaren ontgroeit en is dat bange Lientje niet meer zo sterk. En kan ik beter relativeren. Dat scheelt, is alles minder erg
x
[Antwoord op dit bericht]
Ontzettend goed van je… Weet zelf hoe moeilijk het is om weg te gaan. Heb 2 jaar geleden die stap gezet en heb gelukkig een nieuwe liefde in mn leven, een dag en nacht verschil.
En wat een mooi gedicht!
x
[Antwoord op dit bericht]
Sorry “mooi” is een heel verkeerd woord (typte iets te snel)
[Antwoord op dit bericht]
Caroline antwoordde:
augustus 9th, 2009 op 12:20
@Simone, Wat fijn meid dat je ook de moed en kracht had!!! Het is je van harte gegund dat je nu iemand hebt die geweldig veel van je houd en normaal is
En ik snap wat je bedoelt met “mooi” hoor, hoef je geen sorry voor te zeggen.
[Antwoord op dit bericht]
Wow, daar kreeg ik toch even kippenvel van…
Heel dapper dat je bent weggegaan, je hebt echt de juiste keuze gemaakt! Een man die zoiets doet is het niet waard om ooit nog liefde te krijgen van een vrouw.
Respect meid!
[Antwoord op dit bericht]
Caroline antwoordde:
augustus 9th, 2009 op 12:22
@Elien, Een waar woord, dat verdienen ze niet! Niet zoals ze nu zijn.
Helaas, is het nooit zo zwart/wit… Hij was ook slachtoffer toen hij klein was, vreselijk mishandelt door zijn ouders… hij weet niet beter en heeft grotere problemen dan ik. Sommigen zijn niet alleen maar slecht, maar ook erg zielig, omdat ze niet sterk genoeg zijn om iets aan hun problemen te doen. Problemen waar ze zelf nooit de oorzaak van waren.
[Antwoord op dit bericht]
Gadver wat een gruwelijk gedicht.
Heb 1 en al koude rilling, en niet op een positieve manier!
Wel maakt het je wakker, en wat je zegt, voor de meesten is het een ver van je bed show.
Je krijgt van mij dan ook geen medelijden, maar wel een pluimpje, en virtuele bloemen
[Antwoord op dit bericht]
Caroline antwoordde:
september 3rd, 2009 op 09:48
@Sharon, Dank je wel voor de pluim en bloemen, altijd welkom
Hopelijk lezen veel mensen dit, en zet het ze eens aan het denken, misschien dat ooit dit gedicht als het gelezen wordt wel de redding voor iemand kan betekenen, zou een mooi resultaat zijn.
[Antwoord op dit bericht]