web analytics

Dag papa

Een aantal mensen weten het, een aantal hebben me heel lieve berichten en zelfs kaartjes gestuurd, waarvoor heel veel dank *S*

Mijn vader is 9 September om 16 uur op 72 jarige leeftijd overleden.

3 maanden geleden werd een grote snel groeiende kwaadaardige tumor in zijn hoofd ontdekt. De schrik was groot. Maar hij ging vechten, wilde geopereerd worden en de 18 maanden die hem in het vooruitzicht werden gesteld met de operatie wilde hij maar wat graag halen.

Helaas zijn het er maar 3 geworden, op de dag nauwkeurig zelfs.

De operatie is gelukt, 80% van zijn “Paasei”, zoals wij het noemden, hebben ze weg kunnen halen. Echter tijdens de bestraling ging het steeds minder goed met hem. Hij werd zwakker en zwakker en steeds vermoeider. Praten werd erg moeilijk, en hij lag inmiddels in een verzorgingstehuis waar hij ook niet blij van werd.

Vanaf een dag of 15 geleden wilde hij ook nog maar slecht eten en niet meer uit zijn bed komen, daar waar mijn vader normaal eerder afgeremd moet worden qua eten en snaaien, had hij nergens zin meer in.

Inmiddels weten we hoe dat komt. Er zat iets helemaal niet goed in zijn maag/darmen. Hij wist dat, maar heeft niets gezegd.

De nacht voor zijn overlijden kreeg hij acuut enorme pijn in zijn buikstreek en is er een dokter bij geweest die hem vertelde dat hij naar het ziekenhuis moest, voor onderzoek en eventueel een operatie.
Maar mijn vader heeft ondanks de pijn die hij toen had gezegd dat hij dat niet meer wilde. Hij was op, doodop, moegestreden en kon het niet meer opbrengen…hij kon gewoon niet meer vechten.

Er volgenden ontzettend zware uren van pijn en strijd en verdriet. Morfine hielp wel maar hij heeft het alsnog erg moeilijk gehad.

Hij heeft op mij gewacht, ik moest met de trein uit Utrecht komen… hij was al ver weg toen ik kwam, maar hij huilde toen ik bij hem ging zitten en zei dat ik er was… Een uur later met zijn handen in die van mij en mijn zusjes is hij uiteindelijk gegaan… eindelijk rust, en geen pijn meer.

Ik heb nog nooit zoiets engs, moeilijks en moois moeten doen in mijn leven.
Ben er echt kapot van. Na jaren van afstand had ik eindelijk de ballen gehad met mijn vader over vroeger te praten en was er weer een band… 3 maanden maar… zoveel verloren tijd…

Ik was vrijdagavond laat naar huis gegaan en toen ik zaterdagochtend buiten liep met de hond kwam er een wit vlindertje naast me kwam vliegen… een heel eind, vanaf het begin van de straat vloog het vlindertje met me mee… en uiteindelijk ging hij voor mij uit onze tuin in, een van de vele tuinen in onze straat, maar hij ging naar onze voordeur… dat was mijn pap, daar geloof ik heilig in. Hij kwam afscheid nemen, ik zei “dag pap” met een lach en veel tranen…

Afgelopen Woensdag was de condoleance, en Donderdag is hij gecremeerd. Mijn zusje Hanneke en ik wilden allebei graag iets zeggen, mijn jongste zusje Siona kon het niet. Hopelijk hebben onze woorden ook haar gevoelens tot uiting gebracht.

Hieronder mijn woorden voor mijn vader. Ik wil het graag hier neerzetten, als een soort therapie.

 

Lieve pap,

vroeger hadden wij vaak onenigheid, niet altijd keurden wij elkaars keuzes goed.

Hebben wij verzuimd te tonen dat we van elkaar houden.
Hebben we niet genoeg geprobeerd de ontstane kloof te overbruggen.

Tijd ging voorbij en wij zagen elkaar niet, de drempel was te hoog en wij te bang of te zwak

Altijd heb ik gehoopt dat je trots zou zijn op mij en altijd was ik trots op jou.
Altijd wist ik dat ik dat je in nog in de buurt was en dat wist je ook van mij.

Niet lang geleden hebben we het verleden kunnen laten rusten en zagen we wie we werkelijk waren.
Wat leken we op elkaar en wat hadden we veel te zeggen.
Uiteindelijk toch vader en dochter, ondanks de verschillen was er wel degelijk begrip en liefde

Nu moeten we je laten gaan, zo oneerlijk dat je niet langer gegund is met ons en met je kleinkinderen.

Voorlopig zal ik je niet meer zien, je iets kunnen vertellen of je kunnen kussen.
Ik ga daarom mijn leven leven, met je goed bedoelde raad in mijn oren, lerend van onze fouten.

Fysiek niet meer aanwezig, maar voor altijd in mijn hart.

dag pap

 

Morgen begint het gewone leven weer denk ik, maar dat neemt niet weg dat het verdriet blijft.
Een goede raad voor iedereen, laat niet zoals wij, zoveel tijd verloren gaan… Praat dingen uit, ga het niet uit de weg, eeuwig zonde!

 

60 Reacties naar Dag papa

  1. Charlotte zegt:

    Wat mooi dat je toch nog afscheid van hem hebt kunnen nemen… Heel veel sterkte! *knuffel*

  2. Ilona zegt:

    Hè bah.. Nu zit ik gewoon met tranen op de bank je blog te lezen… Het verliezen van een familielid is altijd erg zwaar.. Ik wil je heel erg veel sterkte wensen voor de komende tijd.. En dit natuurlijk ook voor de rest van de nabestaanden!

  3. Joyce zegt:

    Lieve Lien,

    Gisteravond, tijdens het doorscrollen van mijn bloglovin-updates, kwam ik plotsklaps bij dit bericht terecht. Een bericht vanuit het hart, geschreven met veel verdriet maar vooral ook met liefde. Moe als ik was, liet ik het staan, voor de volgende ochtend. Vanochtend las ik je woorden en ik heb een dag nodig gehad om ze tot me door te laten dringen. Je begrijpt pas wat je hebt, tot het er niet meer is. Het wordt tijd dat ik mijn ouders met meer respect behandel, ik wil van niets in mijn leven spijt hebben. Voor nu wil ik je zeggen dat jouw pappa zich gelukkig mag prijzen met kinderen die zoveel van hem houden, die hem moeten laten gaan. Heel veel sterkte de komende tijd, weet dat je woorden gelezen worden en er gebedjes voor je omhoog gestuurd worden!

  4. jasmine zegt:

    Heel veel sterkte in deze moeilijke tijd.

  5. Fleur zegt:

    Gecondoleerd en heel veel sterkte in deze zware periode. Je tekst voor tijdens het afscheid vind ik heel mooi, ook knap en goed dat je het met ons wilt delen.

  6. Tony zegt:

    Lieve Caroline,
    Lees net dit berichtje en krijg kippevel . Moet denken aan ons gesprekje van een paar weken geleden over de kleine witte vlinder en welke plaatst het had in jullie en ons leven.Met tranen in mijn ogen heb ik je verhaal gelezen en hoe mooi is het dat je vader je nog vergezeld op je verdere weg.
    Ik wens jullie heel veel sterkte
    Tony

  7. Nina zegt:

    Ach wat naar zeg, heel veel sterkte en gecondoleerd!

  8. Sabrina Marz zegt:

    Wat heb je dat mooi opgeschreven. Sterkte meis!

Reageer