Voorwoord.
Terwijl Bart en Lisa hierboven zich de longen uit het lijf schreeuwen, wil ik jullie graag even laten weten dat ik alle reacties bijzonder waardeer. Iemand die de moeite neemt om een commentaar te schrijven na het lezen van mijn stukje verdient een Grote Pluim. En mijn eeuwige dank. Want zonder een enthousiast en meelevend lezerspubliek is een schrijver een roepende in de woestijn. Of zoiets.
********
Zelf heb ik geen kinderen, want niet gewenst. Je kunt dus stellen dat ik blij ben dat ik ze niet heb.
(‘Je weet niet wat je mist,’ hoor ik vaak. ‘Nee, klopt, dat weet ik niet, en dat wil ik graag zo houden.’)
Ik heb ook helemaal niks met andermans kinderen – is ook strafbaar trouwens – zelfs de kinderen van mijn zus vind ik niks, en die zijn al in de twintig. Maar dat terzijde.
Ook goede vrienden (m/v) die mij trots een foto laten zien van hun eerste frommeltje hoeven niet te rekenen op een enthousiaste reactie. Als ik een goeie dag heb, en dus een milde bui, kom ik niet verder dan: “Tja, ‘t is nog een beetje te vroeg om daar iets van te zeggen he.”
Denk nu niet dat ik een heuse kinder-hater ben, zo erg is het echt niet, maar, grrr, hoe zal ik ‘t zeggen, ik heb er gewoon niks mee. Klaar.
Wat mij echter wel mateloos irriteert, zijn kinderen die alsmaar lawaai maken.
Waarom moeten ze altijd krijsen als ze plezier hebben? Altijd gillen als ze met elkaar communiceren?
En rennen, dat moeten ze, om mij onduidelijke redenen, ook voortdurend.
Maar het kan allemaal nog erger: lawaai-kinderen met herrie-speelgoed!
Ik doe, als voorbeeld, even een lijstje van mijn ergernis top 5
- Fluitjes
- Star Trek-achtige pistooltjes/geweertjes met electronisch jankgeluid.
- Autootjes met levensechte sirene
- Trommeltjes
- Herrie-wieltjes (zo’n plasic wieltje aan een stokje die rammelt en rinkelt zodra die in beweging is)
Enfin, you get the picture.
Maar, nog steeds heb ik geen hekel aan kinderen.
Wel aan de ouders van lawaai-kinderen.
Waarom grijpt niemand in wanneer zoonlief krijsend rondjes rent in mijn favoriete ontbijttent? Waarom wordt ‘t allemaal maar okee gevonden als hij met zijn ‘Star Trek Gun’ alle gasten virtueel aan het uitmoorden is? Waarom voegt pa niet daad bij woord wanneer hij voor de zoveelste keer zegt: “Je weet wat pappa gezegd heeft he? Nog 1 keer en dan pak ik ‘m af.”
Doe dat dan, sukkel!
Gisteren gingen we ontbijten in de Bagel-tent – zo heet ‘ie niet, maar zo noemen wij ‘m. De koffie daar is geweldig (koffie in soepkommen!) en ze beleggen de bagels zoals je ‘t zelf wil, de mijne altijd met scrambled eggs, bacon, kaas en tomaat. Steevast krijg ik er dan ongevraagd een blaadje sla bij, maar dat peuter ik er dan wel weer tussenuit.
Zo ook gisterenochtend.
“Oh, hebben ze er weer sla op gedaan?,” vraagt het ober-meisje als ze mij ziet worstelen met dat onnutte stukje groen.
‘Nee muts,’ denk ik, ‘die heb ik meegenomen van huis en ik probeer ‘m er nu tussen te proppen!’
“Ja,” zeg ik, “hardleerse kok he.”
Ze glimlacht professioneel en loopt weer verder.
“Jammer dat ze zulke bagels niet in Spanje hebben he?,” zegt Lientje met volle mond.
Zij heeft haar bagel al half op, een pijnboompit kleeft aan haar wang.
“Er zit een beestje naast je mond,” zeg ik.
Ze verslikt zich bijna en veegt met beide handen driftig over haar gezicht.
“Is ‘ie weg?,” vraagt ze angstig.
“Hij zit nu op je hand.”
Ze kijkt met een vies gezicht naar haar handen en ziet dan het pijnboompitje.
“Klier!,” zegt ze.
Ik ben het met haar eens, dat met die bagels en Spanje, bedoel ik.
Zwijgend eten we verder want genieten doe je in stilte.
Plotseling gaat met veel kabaal de deur achter ons open. Ik kijk om en zie een kinderwagen van Hummer-formaat klem zitten in deuropening. Met de nodige moeite weet Moeder uiteindelijk de Mega-Maxi-Cosy naar binnen te persen.
In haar kielzog volgt een trosje kinderen, eentje daarvan, een jongetje, ik schat hem een jaar of vijf, zes, half zeven, heeft opvallend rood haar. In Spanje zie je zo’n kleur nooit.
Moeder parkeert de Hummer naast een grote tafel bij het raam, de kinderen zijn het echter niet eens met de gekozen plek.
“Aaah mamma waarom gaan we daar niet zitten?,” jengelt er eentje.
“Maar Oscar,” ze vraagt ‘t meer dan dat ze ‘t zegt, “hier zitten we ook gezellig.”
“Ja maar ik wil hier niiiiiiiiiiiet,” dreint het kereltje.
‘Godallemachtig,’ verzucht ik, ‘zout even lekker op naar de ballenbak van Ikea of zo!’
Ik draai me om en doe mijn best om verder niks meer te horen. ‘Ze zijn er niet – ze zijn er niet….,’ zing ik in mezelf.
“Ik ga even kijken wat voor ‘n toetjes ze nog hebben,” zegt Lientje terwijl ze opstaat, “wil je nog koffie?”
“Ja, lekker.”
Achter mij hoor ik kindjes schreeuwen.
‘Ze zijn er niet – ze zijn er niet.’
Dan valt met een luide klap een stoel omver.
“Oscar?”
‘Ze zijn er niet – ze zijn er niet.’
Plots komt daar het jongetje met dat rode haar langs gerend. Hij blijft staan bij de bar, pal naast mijn vriendin, en roept iets onverstaanbaars tegen een serveerster.
‘Katta-klop, katta-klop,’ hij rent weer terug naar zijn tafeltje.
Lientje loopt inmiddels breed grijnzend op mij af, zij heeft een schoteltje met iets daarop.
“Ze hadden nog 1 brownie!,” glundert ze.
“Maar die is 2e hands,” veins ik geschrokken, “er is al een hap uit!”
“Mmmmmmm,” zegt ze alleen maar.
Daar komt worteltje weer voorbij, dit keer achtervolgt door zusje.
“Taatjes, taatjes!,” krijst ze.
Lien ziet en hoort niks, volledig in de Ban van de Brownie.
Maar ik heb geen Brownie, ik zie en hoor alles.
En daar komen ze weer, zusje nu voorop: “Taatjes, taatjes!”
‘Om mee te nemen dan toch he?,’ hoop ik tegen beter weten in.
Even later zie ik een grote schaal met gebak richting het tafeltje van Oscar gaan.
Luidkeels wordt de serveerster begroet. Het is dolle pret nu, er wordt gezongen!
“Lang zal die leven, lang zal die leven….”
‘Fucking great,’ denk ik, ‘een partijtje. En ik ben erbij!’
Totale chaos breekt nu uit, het zingen is naadloos overgegaan in een krijs-en schreeuwwedstrijd.
Nog geen vijf minuten later begint iedereen te rennen. Zinloos heen en weer. En o, o, o, wat hebben ze een schik.
Oscar en het jongetje met dat rode haar rennen als een bezetene heen en weer in het gangpad. Stiekem hoop ik dat het misgaat, het liefst zo snel mogelijk. En geloof het of niet, nog geen drie tellen later gebeurt het.
Worteltje, achterom kijkend naar Oscar, ziet niet dat iemand een paar tafeltjes verderop een laptop-tas naast zich neerzet. En dat diezelfde laptop-tas omvalt en nu half in het gangpad ligt, ziet hij al evenmin. Een ongeluk is onherroepelijk aanstaande, ik ga er eens goed voor zitten.
‘Swok!,’ daar blijft het rechter voetje jammerlijk haken in het schouderhengsel van de tas. Zijn beentje, dat nou eenmaal vastzit aan dat voetje, kan nu niet meer meerennen met de rest van Worteltje die nog in volle vaart is…
FLEM!! Freckle face meets wooden floor.
De doffe klap doet iedereen verstommen. Behalve Worteltje dan, want die begint vreselijk te gillen.
Plots heeft Moeder nu wel oog, of beter gezegd: oor voor haar zoontje. Al die tijd daarvoor heb ik haar geen enkele keer horen ingrijpen, ze heeft echt helemaal niks gezegd of gedaan wat ook maar enigszins in de buurt van opvoeden komt.
Zij springt op en kijkt angstig rond.
‘Daar, in die plas bloed, daar ligt ‘ie,’ denk ik venijnig.
Ze hijst haar zoontje overeind. “Oooh, schatje, ben je gevallen?,” vraagt ze geheel overbodig.
‘Nee mam, ik doe Oscar even voor hoe ik mijn zwemdiploma heb gehaald.’
Uiteraard krijgt ze geen antwoord. Worteltje doet nog altijd een treffende immitatie van een speenvarken in nood.
Nog geen 10 minuten later zijn ze allemaal vertrokken. Wat een rust zeg, en nu heb ik toch wel weer zin in nog een koffie.
Lientje en ik kijken elkaar aan, we zeggen niets, wetende dat we allebei hetzelfde denken: ‘kutkinderen bestaan niet, kutouders wel.’
Oud Indisch spreekwoord zegt: “Slappe ouders maken krijsende kinderen.”
Ik hou van kinderen. Opgevoede kinderen. Met ouders die het irritante gedrag van hun kinderen corrigeren en ze leren hoe je je netjes en beleefd moet gedragen. Ik HAAT kinderen die niet aan voorgenoemde vereisten voldoen
Dus kan ik me goed in je post vinden
@Madelon, couldn’t agree more
@Madelon,
Ik ben het zo met je eens! Ik heb altijd een hekel aan supermarkten met kinderen..die dan hun eigen kinderwagen krijgen om dan vervolgens continu tegen te kuiten te lopen met dat ding..AARGH!!
Tegenwoordig zeg ik ook altijd hard op..WAAROM nemen mensen hun kinderen mee als ze gaan winkelen..altijd hetzelfde gezeik!En geen ouder die er iets van zegt!
Haha heel tof stukje Sjoerd..Heb weer lekker gelachen
@Madelon, Ik ben het helemaal met je eens
Wat ben ik blij dat mijn kids dit gedrag tot nu toe nog nooit vertoond hebben 
Ja..goed opvoedende ouders he?! haha ^_^
Een kern van waarheid zit er wel in. Al ben ik het in grote lijnen niet met je eens. Maar dat komt doordat ik wel kindjes wil denk ik ^^
whaha ik vind deze tekst geweldig. Ik wil wel kinderen maar iedereen zegt nu al dat ik een ultra strenge ouder wordt ik hou namelijk niet van onbeleefde en krijsende kinderen. Toen ik klein was moest ik zitten zwijgen en me in stilte bezig houden zonder andere mensen te storen deed ik dat niet nou dan waren er consequenties van geen tv tot een pak voor mijn broek in extreme gevallen.
HILARISCH stukje Sjoerd. Ik hou ook niet van kinderen, en ook niet van krijsende rotjong die je het leven zuur maken. Hier hebben we een skateparkje voor, heel leuk ja. Ook leuk omdat er van die klotejong zijn met een megafoon voorzien van sirenes. Erg fijn, vooral omdat het schoffie om half 11 s’avonds nog steeds buitenmag.
Ik kan me verplaatsen in je stukje, en ook in je reactie haha!
Wederom bijna m’n thee over het toetsenbord van het lachen. Ikzelf deel jou mening dan ook volledig. Vroeger was ik er van overtuigd dat ik juf wilde worden, dus braaf na de HAVO naar de PABO gegaan. Helaas kwam ik er na mijn eerste stage er ook achter dat schreeuwende, zeurende en hyperkinderen echt het meest slechte in mij naar boven halen. Kortom einde PABO
Wel jammer, want zoals jij ook aangeeft zijn de ouders voor 80% verantwoordelijk voor het gedrag van hun kinderen. Misschien dat Martin Gaus een keer een anders een soort van opvoedklasje moet starten voor ouders, misschien dat ze dan wat minder blaffen en meer doen.
Leuk geschreven!
HAHA om meerder stukken heb ik hardop moeten lachen! Leuk!
EN je heb zo gelijk! Het is volgens mij wel beetje de schuld van de ouders. Ook ik ken dat kinderen die krijsen, ouders die niet reageren, maar alle anderen rond het scenario hoor je wel luidop zuchten en commentaar geven en dan nog doen die ouders niets! SCHANDALIG:)
hmm heel anders dan ik dus (ik werk in de kinderopvang).
maar met 1 ding ben ik het met je eens: K*t ouders.
het kind zelf is een leeg velletje papier waar op geschreven moet worden. door de ouders dus.
het is de taak van de ouders om dat papiertje zo goed mogelijk te vullen.
nu zijn er ook ouders die daar niet zo veel oog voor hebben en hun kind ‘dumpen’ bij opa en oma of in de kinderopvang.
dus vervelende kinderen krijg je alleen met vervelende ouders. (er zijn uitzonderingen).
groetjes
Geweldig, alsof je mijn gedachten opschrijft! Ik hou ook niet zo van kinderen, vooral van die schreeuwende, jengelende exemplaren..
Geweldig! Wat schrijf je toch leuk en wat ben ik het met je eens! Ik ben blij dat ik fatsoenlijk ben opgevoed.
O dit is zo herkenbaar! Mijn man en ik staan ook vaak in de winkel tot tien te tellen als een ouder de controle over de boodschappenkar aan een ongecontroleerd kind heeft gegeven en overal tegenaanbonkt alsof het een botsautootje is. En dit is nog maar één voorbeeld. Geweldig stuk Sjoerd! En inderdaad: het is niet de schuld van de kinderen…
Hahahaha geweldig!! Ik heb een aantal keer over de woorden “Katta-klop” moet lezen voor ik begreep wat er stond!
Ik vind het een erg vermaakelijk verhaal! Mijn dank!
Oooooh wat is dit een ontzettend geweldig stukje! Ik woon onder een stel konijnen met minstens 3 compleet onopgevoede kids (het kunnen er ondertussen ook meer zijn, jammer genoeg hebben ze nog nooit van contraceptie gehoord
) en pal naast een school. Vreselijk 
Ik ben 23
Woeps
Die was nog niet klaar^^ naja, ik wilde zeggen dat ik dus vroeger altijd heel stil moest zijn als we bijvoorbeeld met het klasje over straat liepen om te gaan zwemmen en dat soort dingen. Tegenwoordig lopen die kids over straat alsof ze allemaal Tourette hebben ofzo, en die leraren (naja, of ze die titel verdienen), zeggen er gewoon niets van. Ze gaan niet voor je opzij, ze houden hun grote klep niet… en hebben natuurlijk allemaal ADHD als je er wat van zegt. Nee, die ouders tegenwoordig… ik zou mijn kind, als ik er ooit wil, later echt strenger opvoeden. Ik wil geen kind dat ettert en stuitert en gilt de hele tijd, ik begrijp zelf ook niet hoe die ouders dat zelf kunnen handelen hoor :p
Geweldig
je beschrijft precies wat mij altijd doet genezen van mijn rammelende eierstokken oftewel nesteldrang. 
Mijn vader sloopte trouwens al ons speelgoed open om zo het geluidmakend onderdeel eruit te halen. Ik hoop dat hij dat later als ik kinderen hebt, dat ook wil doen voor ons. (ik ben namelijk wel goed in slopen maar niet goed in het weer werkend in elkaar zetten).
Ik heb sowieso een hekel aan herrie, gegil, geschreeuw. Zoals ook die stomme Amerikaanse series met het ‘Amerika knopje’ zoals Stefan dat noemt. Er gebeurt iets en wham, iedereen staat te gillen. Blegh
Goed, tot zover mijn rant.
whahahahha ja hoor, weer hardop zitten hinniken achter de computer
Ook ik hou niet van onopgevoede kinders, schreeuwers, renners. Wat dus idd vaak gevolg is van slappe ouders.
Verder hou ik wel van kids hoor
Héérlijk, of ik er zelf bij was
Je bent GE-NI-AAL! Ik heb zo ontzettend gelachen
ik sloop herrie-makende speelgoed van mn neefje altijd (stiekem) :p
weer een geweldig stukje:D
Herkenbaaaar! Ik vind het altijd moeilijk te zeggen dat ik niet van kinderen hou (want mensen denken gelijk dat ik hun kind persoonlijk bedoel dan ofzo en zijn gelijk beledigd) maar mijn handen gaan echt heel erg vaak jeuken. Een dagje dierentuin zonder krijsende koters die de hele tijd voor je neus springen als je NET een foto wilt maken waardoor ze allemaal mislukken… Kids die je omver lopen omdat ze gewoonweg rechtdoor gaan en niet kijken… Kids die dom lopen te doen en dan vallen en dan gaan janken en dan ooooh zo zielig zijn terwijl ze gewoon naar mammie hadden moeten luisteren toen ze zei dat ze normaal moesten doen. Kids die je aankijken terwijl je aan komt fietsen en MEE de straat op rennen als jij daar rijdt waardoor je ze dus gewoonweg omver rijdt (ja, echt meegemaakt). Kids die je spullen slopen en overal met hun vieze vingers aanzitten op feestjes om het vervolgens weer terug te leggen (ik eet nooit iets op feestjes waar kids lopen, misschien als iets net nieuw neergezet wordt maar daarna, no way)….
En dan die mensen die zeggen “je bent zelf ook een kind geweest hoor!” net of ik ze dan opeens maar leuk moet gaan vinden. Jemig.
Flikker op XD
Natuuuuurlijk zijn en kinderen die wel leuk lief en schattig zijn, en dan gaat het ook wel een beetje kriebelen, maar toch… nee.
O wat een heerlijk stukje, zit weer in mijn uppie keihard te lachen hier, katten kijken me aan of ik gek ben
Worteltje, hihi…
En dat stukje over die pijnboompit,geweldig !
Vind het ook heel herkenbaar, ben zelf bewust kinderloos, heb er totaal niets mee. Nooit gehad ook. Moest er ook nooit aan denken om te gaan oppassen toen ik jong was.
Sommige kindjes van bekenden zijn wel lief hoor, maar ik denk dat het idd helemaal ligt aan de opvoeding. Veel ouders laten tegenwoordig veel te veel toe, en laten kinderen maar janken, krijsen en klieren.
Ik kreeg vroeger als ik vervelend was weleens een gniepje in mijn arm, of gewoon een mep.
Tegenwoordig is dat natuurlijk een doodzonde, maar het zou niet verkeerd zijn om dat bij sommige kinderen ook eens te doen
Vind het ook altijd irritant als je bv in de rij voor de kassa staat te wachten, en er staat een moeder met kind voor je, en dat kind doet dan iets “leuks” en de moeder kijkt je dan zo aan van “leuk he, kijk eens wat mijn kind doet”
Not…. vind ik dus niet leuk, dus ik reageer daar niet op, fout…
Wow, wat ben ik blij dat ik iemand gevonden heb die hetzelfde denkt over kinderen. Ik ben nog te jong voor kinderen, maar wil er zelf ook nooit hebben, ook al zijn mijn ouders ervan overtuigd dat het nog zal veranderen. Mijn moeder wordt zelfs verdrietig dat ik als ik het zeg dat ik er geen wil.
Nu ja, ik ben opgegroeid met een halfbroertje en halfzusje die 10 en 12 jaar jonger zijn dan mij. Gevolg: ik ververste op mijn 12 jaar al pampers en gaf ook al de fles, soms stond ik s’nachts zelfs op voor hen. Ik was de gratis babysit.
Ik denk dat ik zo een beetje mijn afkeer voor kinderen heb ontwikkeld.
Maar aan de ouders erger ik me nog meer. Die doen gelijk nooit hun mond open als ze dat moeten doen. Zo hatelijk.
Heerlijk! En volledig herkenbaar. Kinderen en jengelende kinderen in het bijzonder kunnen beter uit mijn buurt blijven of mijn hele dag is verpest. Iemand schreef dat kinderen een onbeschreven blad zijn en dat de ouders het moeten beschrijven door op te voeden. Ik denk dat veel mensen kinderen als een “statussymbool” zien, iets dat ze verwezenlijkt hebben in hun leven – kijk naar mij, ik kan n**ken, schieten en baren – maar de meesten “vergeten” dat ze het arme wicht ook nog moeten opvoeden of hebben er zelfs geen zin in. Ik heb er ook geen zin in en daarom zet ik geen “arme wichten” op de wereld
Geweldig stukje!! Lag hier echt dubbel!
En ik zie het ook helemaal voor me 
oh pietjes hoe herkenbaar en dat zeg ik als moeder zijnde
Ik sta dan ook bekend als een vrij strenge moeder.
Ik vind zelf van niet, als kids zich aan de regels houden dan kunnen en mogen ze veel.
Ik houd niet van onnodig gejengel en gedram,
ik vind ook dat ze netjes en beleefd moeten zijn tegenover anderen en tegen mij.
Ruzie om een playstation spelletje omdat je verliest doen we ook niet aan,
want dan is het meteen afgelopen met de pret en gaat dat ding gewoon resoluut uit,
gillen mogen ze wel, maar dan met buitenspelen.
Herrie speeltjes hebben we niet, maar word wel eens kado gegeven aan mijn knul op zijn verjaardag,
want dat is toch zo leuk ?? NOT
Ook in winkels zeuren, zemelen en drammen om iets werkt niet, Nee is Nee !!
En zo kan ik nog wel even doorgaan.
Sommige vriendje van mijn knul hadden hier in het begin wel een beetje moeite mee.
Maar die wisten na een paar keer ook niet beter en gedragen zich nu als ze komen spelen en hebben ook heel veel lol.
Zolang je maar duidelijk en consequent bent
Ik heb een super lief kereltje waar ik enorm trots op ben,
maar natuurlijk haalt ie ook wel eens kattenkwaad uit en daar is ook niks mis mee.
Zolang het maar op een leuke manier is en er niemand mee kwetst.
bv papa’s klompen verstoppen is grappig, maar om de kat zijn haar te gaan knippen met een Fiskars schaar ja daar krijgt ie dan wel straf voor.
En de kat had gelukkig geen verwondingen, maar zag er wel een poos uit als een ontplofte rat :$
Hmmm tja mijn kinderen zijn ook niet altijd lief,maar zo zijn kinderen en ik voed mijn kinderen echt wel op
Kutouders vind ik ook wat ver gaan.
Bij kinderen ligt het echt gewoon aan de ouders. Het probleem wat ik dan vind is dat je vaak hoort “wat een rotkind.” terwijl dat kind het gewoon niet anders geleerd heeft. Je kan niet verwachten van een kind dat het manieren heeft als die nooit zijn aangeleerd.
Wij hebben bij de buren ook kinderen die gillen en krijsen. En dan zegt mijn moeder altijd “zo was jij vroeger ook.” en op zich heb ik er niet zoveel problemen mee als kids lekker in de tuin aan het spelen zijn en dat daar geluid uit voor komt. Maar als dat kind al 10 minuten zit te janken en die moeder is nog steeds binnen dan raak ik geïrriteerd. Of als het kind al 20x zijn moeder heeft geroepen en die reageert niet. Zeg dan tegen je kind dat ie dat niet moet doen als je ‘t niet wilt hebben, maar ga het niet compleet negeren, want dat is irritant voor anderen.
Als ouder hoef je niet extreem streng te zijn als je maar consequent en duidelijk bent.
En tja… soms weet je gewoon dat kinderen druk zijn. Ik ga ook niet op het terras zitten bij een café met speeltuin. Want dan weet ik dat daar drukke kinderen rondlopen, maarja speeltuinen zijn gemaakt voor kinderen, dus daar mogen ze dat.
Ik wil graag een kindje, maar ik ben wel van plan het goed op te voeden =)
Ik heb ook een Piieephekel aan ouders die dat allemaal maar laten, bah.
Mijn grootvader heeft een tijdje geleden een kind aan haar oor getrokken in de supermarkt omdat dat snotjong in elk stuk fruit ging knijpen en de mama alleen maar 20 keer na elkaar zei dat dat niet mocht. Heerlijk vond ik die actie! Maar tegenwoordig ga je er bijna voor naar de gevangenis.
Ik hoor van veel vriendinnen dat ze zich zo ergeren aan niet opgevoede kinderen en dat ze strenger willen zijn dan de huidige generatie ouders. Hopelijk is dat ook echt zo
wederom geniaal!
Geweldig zo herkenbaar, leuk hoor kinderen zolang ze van een ander zijn en niet te lang in mijn buurt zijn.
Ik haat kinderen zelf niet maar damn kunnen ouders kinderen niet netjes opvoeden? Gillen krijsen lawaai zo herkenbaar.
Wat ik helemaal geniaal vind WORTELTJE lig in een deuk hier haha.
I totally agree! Mijn ouders hebben een restaurant en zelf heb ik er jarenlang meegeholpen (nu ook nog wel eens) en je moet eens zien wat daar op af komt! Het is ongelofelijk hoe ouders tegenwoordig om gaan met hun kinderen. Het zijn losgeslagen hyena’s. Niet eens overdreven, gezien het geluid dat ze soms uitslaan. Eeuwig zonde.
heerlijk stukje heb weer lekker gelachen:)
en je heb inderdaad gelijk het is de schuld van de ouders
hahaha ik heb gewoon hardop zitten lachen hier. Echt hoe krijg je het je toetsenbord in gerammelt zeg. Hilarisch beschreven!
Heerlijk herkenbaar!
Ik heb (ook) geen rammelende eierstokken en vind vrijwel elk (onopgevoed) kind vervelend.
Vooral als ze voor mijn voeten lopen. Wat ik ook niet goed snap is waarom ouders met van die ongeleide projectielen hun kinderen ook overal mee naar toe nemen. Als je ze niet in de hand kan houden dan moet je ze ook niet overal mee naar toe nemen vind ik.
Ook vind ik moeders die hun man en kinderwagen incl bijpassende baby meenemen naar een braderie of een ikea op de zaterdag. Je kan mij namelijk niet vertellen dat het kind (of de man) daar echt op zit te wachten.
En wederom weer een geweldig stuk!
Ik als kinderliefhebber moet ook eerlijk toegeven dat ik een gods gruwelijke hekel hebt aan kinderen die om je heen rennen en vreselijke lawaai maken.
Ik heb in een winkel gewerkt waar ze ook kinderkleding/schoenen verkochten en het ergste… Speelgoed…
Het is echt verschrikkelijk om te zien hoe die kleine monstertjes er alles aan doen om maar wat van dat speelgoed te krijgen. En gebeurd dat niet, nou dan hoor je het wel.. Fascinerend is het om te zien hoe die kinderen vooral hun moeder onder de duim hebben.
Wat me ook ontzettend ergerde was dus die rennende kinderen om je heen. Ik kan NIET begrijpen dat die ouders die kinderen zo rond laten rennen. Gruwelijk irritant voor anderen in de winkel. En dan ook nog boos zijn (en vooral weer herrie maken) op het kind dat als hij huilend roept zijn moeder kwijt te zijn. Kan die moeder dan wel tackelen en naar een cursus opvoeden slepen..
Rust in de tent graag!
Leuk geschreven dat wel, maar voor mij onbegrijpbaar. Ben zelf pas 14. En ouders kunnen wel ingrijpen, maar kinderen luisteren gewoon niet altijd. Hoe je zo ook opvoed, streng of niet.
Onbegrijpelijk…dat ik dit artikel niet eerder heb gezien. Werkelijk slap van het lachen, wat een fantastisch stuk. Ik had het zelf geschreven kunnen hebben, zij het dan minder grappig
Ik zit nog steeds te wachten op het moment dat mijn eierstokken zich laten horen, maar tot nu toe is dat niet gebeurd en ik verwacht het eigenlijk ook niet op korte termijn. En ik ben al 28….
Ik denk namelijk vaak dat als je zelf kinderen wilt of hebt, ineens je tolerantiegrens omhoog gaat. Ineens is alles vertederend en schattig en blablabla.
In dat stadium verkeer ik duidelijk nog niet.
Geweldig geschreven en heel begrijpelijk! Ik hou ook niet van kinderen die vervelend zijn of lawaai maken, maar ja dat hoort er nou eenmaal bij. Ik zou later zelf wel kinderen willen:)