Vroeger
Lang, lang geleden – ik zal een jaar of 8 geweest zijn – was ik met mijn ouders en zusjes op bezoek bij Oma Twello (inderdaad, oma woonde in Twello – en voor wie het weten wil, mijn andere oma heette Oma Hengelo, maar dat terzijde).
Wij waren dus in Twello. Alles daar heeeeel klein: de straten, de huizen, de winkels, de mensen. (Alleen maar Indonesische families daar, zo ook mijn oma die er met haar hulpbehoevende dochter woonde. Opa was al jaren daarvoor, op Java, afgepakt door de Jappen. Nooit meer iets van hem vernomen.)
Goed, ik was dus bij oma en moest op een gegeven moment naar de wc. Plots zag ik daar een limonadefles staan, halfvol nog! “Die is voor mij!,” dacht ik, en helemaal gelukkig rende ik enthousiast de woonkamer in, mijn pasgevonden buit trots voor mij uit houdend. Triomfantelijk keek ik naar mijn zusjes terwijl ik de dop eraf schroefde – je moet weten dat het in die tijd normaal was dat je alleen in het weekend frisdrank kreeg, dus ik was echt in mijn nopjes.
“Wat…,” begon mijn moeder toen ik een grote slok nam, maar ik hoorde haar al niet meer. Mijn aandacht werd getrokken door mijn oma die half uit haar luie stoel omhoog kwam, haar armen naar mij uitstrekte en met haar handen bezwerende gebaren maakte. Met verschrikte blik riep ze, half kijkend naar mijn vader: “Ooooh Ariiiiiii, Joedi punya botol cebok saya!!!”
Die ‘Ariiiii’ is dus mijn vader en ik was die Joedi (vroeger heette ik niet Sjoerd maar Joedi). Mijn oma riep dus: “Ooooh Arie, Joedi heeft mijn cebok-fles!!!”
Toelichting: in Indonesië wordt geen wc-papier gebruikt, maar water. En dat water zit in een fles, de cebok-fles (spreek uit als tjèbok) en die staat, logischerwijs, altijd binnen handbereik van de wc-pot.
Ik heb sindsdien nooit meer gedronken uit een fles die ik niet zelf heb aangebroken.
Ruim 40 jaar later
Een tijdje terug zag ik een aflevering van “Herman Helpt” (dat is die grote, rondbuikige tv-kok uit Rotterdam die niet van de buis af is te slaan). Die aflevering was opgenomen in Indonesië, in een hotel-achtige resort waar een Nederlandse jongen worstelde met het rendabel maken van het hotel en bijbehorend restaurant. Deze jongen had Herman dus om hulp gevraagd.
In een van de eerste scènes staat Herman in het restaurant te wachten bij een barretje, hij beschrijft voor de camera zijn eerste indrukken en dan valt zijn oog op iets wat lijkt op een pas aangebroken fles drank. Herman, geobsedeerd door alles wat te maken heeft met eten en drinken (typisch een kok dus), grijpt de fles en neemt er een slok uit. Hij grimast; niet lekker dus, lees ik van zijn gezicht. Nog geen seconde later komt de Nederlandse jongen het beeld ingelopen en vraagt aarzelend aan Herman of hij gedronken heeft van die fles. “Alleen even om te proeven…,” antwoordt Herrie verontschuldigend. “Eeh…,” zegt de jongen, “die fles staat daar al een paar jaar en is voor de show gevuld met kraanwater.” Onze Herman wordt witjes om de neus, kennelijk wetende dat je in Indonesië behoorlijk ziek kunt worden van het drinken van kraanwater.
De rest van de aflevering zal ik jullie besparen want te saai voor woorden en verder niet relevant. Maar het grappige van dat hele voorval is de conclusie dat het dus niet uitmaakt hoe oud je bent, je ziet in eerste instantie kennelijk toch wat je wil zien. En dat is, in veel situaties, toch echt een handicap.
Oud Indisch spreekwoord zegt: “Wie niet kijkt, ziet niks.”
Oftewel – en dit is speciaal voor de lezers (m/v) die zich de, ooit immens populaire, tv-serie “Kung Fu” nog kunnen herinneren – zoals Master Po dan tegen zijn favoriete leerling zou zeggen: “Ah, but you can not see anything, little Grasshopper, if you do not know how to look first.”
Leuk stukje!
& misschien is het maar beter als we je raad allemaal opvolgen ^^
Het zou mij ook nog overkomen.
[Antwoord op dit bericht]
Wat ongeloofelijk leuk verhaal en super geschreven ook!
Ik kan nou al niet wachten op meer wijsheid en verhalen van Sjoerd!
oh en het moraal van het verhaal had ook ‘altijd eerst vragen’ kunnen zijn. :’)
[Antwoord op dit bericht]
haha geweldig! komt me erg bekend voor.
mijn opa had vroeger altijd een plasfles aan zijn bed hangen, waarvan ik dacht ohw lekker appelsap.
heb het nooit opgedronken , maar wel lief voor mijn opa willen zijn door zijn glas op zijn nachtkastje bij te vullen
*waarom is die appelsap toch warm? *
[Antwoord op dit bericht]
Vind je schrijfstijl echt enorm, daar is vast menig mens jaloers op. Als je zo altijd schrijft, dan ben ik reuze benieuwd naar de rest van je stukjes!
[Antwoord op dit bericht]
Wijze raad
[Antwoord op dit bericht]
Hier staat op de wc ook een fles, of liever gezegd een gieter haha. Moslims wassen ook met water
Mijn vader schijnt dit ook te hebben gedaan in Indonesië toen hij klein was
Sjoerd, je schrijft erg leuk, ik kijk uit naar meer blogs van je!
[Antwoord op dit bericht]
Hahah wat vet!En ja bij mijn oma staat ook nog steeds zo’n oude melkfles gevuld met water naast haar wc!
Heel leuk stukje Sjoerd!Leest lekker vlot! kan niet wachten op de volgende stukjes!
Fijne zondagavond!
Liefs Demi
[Antwoord op dit bericht]
Wat leuk geschreven !
En wat grappig, mijn opa en oma komen ook uit indonesië en vandaar dat er bij hun nog steeds altijd flessen water in de wc staan! (ook wc papier natuurlijk haha) Ik wist ook helemaal niet waar het voor diende haha
[Antwoord op dit bericht]
Prachtig
[Antwoord op dit bericht]
Goed geschreven stukje. Dat systeem met die flessen water ken ik helemaal niet eigenlijk, omdat wij gewoon echt zo’n oerhollandse familie zijn.
[Antwoord op dit bericht]
Leuk stukje, we want more hihi
[Antwoord op dit bericht]
Een heel leuk en wijs stukje,
hopelijk volgen er nog veel meer
[Antwoord op dit bericht]
Ik vind het een goed geschreven stukje maar bovendien erg leuk om te lezen! Ik vind het spreekwoord erg wijs en iets om in gedachten te houden voor iedereen. (-:
En nu wachten op het volgende stukje hehe!
[Antwoord op dit bericht]
Heel erg leuk geschreven, ik kijk nu al uit naar je volgende artikels!
[Antwoord op dit bericht]
Ah, dit stukje brengt herinneringen naar boven. Ik was al vergeten dat wij vroeger ook zo’n fles hadden staan op de wc. Frisdrank 1x per week? niet in gezinnen met 11 kinderen hoor. Wel kocht mijn vader steevast 1 pond zandkoekjes en 1 pond snoep bij Jamin, wanneer hij salaris gebeurd had.
[Antwoord op dit bericht]
Zo leuk geschreven!
[Antwoord op dit bericht]
Oh mij god
LMAO 
Uhhmm waarom is je naam eigenlijk later Sjoerd geworden? Ik vind Joedi wel schattig klinken, of was dat juist het probleem 
[Antwoord op dit bericht]
Sjoerd antwoordde:
augustus 28th, 2010 op 21:47
Vroeger was ik een heel klein menneke, veel te klein voor een naam als Sjoerd, althans, dat vond mijn moeder. Pas op mijn 12e werd ik Sjoerd genoemd – toen was ik kennelijk groot genoeg
Af en toe gebruik ik die naam nog wel, mijn muziek-site bijv. heet UD-Tunes.
[Antwoord op dit bericht]
@all:
Allereerst een bekentenis: van nature ben ik lui. (Genen-kwestie, kan ik niets aan doen.) Echter, zowel het enthousiasme als de spontaniteit van al jullie reacties maken dat ik acuut zin krijg om nog een stukje te schrijven.
Thanks, I really appreciate it!
[Antwoord op dit bericht]
Oh ik werd er een beetje misselijk van. xD
[Antwoord op dit bericht]
haha, leuk stukje!!
[Antwoord op dit bericht]
Ben benieuwd naar je volgende stuk! Je schrijft erg goed en leuk!
[Antwoord op dit bericht]
leuk stukje leest lekker weg
[Antwoord op dit bericht]
haha grappig toevallig kom ik zelf uit twello
en zoals je je oma noemde zo noemde ik mijn oma ook
[Antwoord op dit bericht]
Cebokfles :’) Mijn vader heeft die eens gevuld met ijswater voor mijn oma, met een pak slaag tot gevolg.
[Antwoord op dit bericht]