‘s Ochtends
Met een half geopend oog, het andere slaapt nog, zie ik mijn vriendin voor de spiegel staan. Haar blik doet mij terugdenken aan militaire dienst: de majoor op kledinginspectie. Alarmstufe Eins!
Ze zucht diep, mompelt iets onverstaanbaars en trekt haar hemdje uit. Met een driftige zwaai smijt ze het kledingstuk op de grond. Weer een zucht en lange tijd blijft het stil.
De eerste zonnenstralen vallen onze slaapkamer binnen, de Bougainville buiten het raam kleurt een prachtig paars. “Dat wordt weer een mooie dag,” registreer ik bijna automatisch. Echt wakker ben ik nog niet, ik schemer, zeg maar.
“Kut!,” hoor ik ineens. Nu ben ik wakker. Vriendin is naar de klerenkast gelopen en schuift nijdig, hanger voor hanger, haar complete zomercollectie van links naar rechts. Door schade en schande wijs geworden, besluit ik even niks te zeggen. Even later kijkt onze hond verschrikt op wanneer het vrouwtje – de zomercollectie is inmiddels 5 keer bekeken – zich op bed laat vallen onder begeleiding van een kreun-grom waar Maria Sharapova jaloers op zou zijn.
Het liefst zou ik nu in mijn matras verdwijnen. Weg van dit alles. Mijn hoofd bonkt, want de vorige avond had onze visite, onder het mom van algehele gezelligheid, alsmaar nieuwe biertjes voor mij neergezet terwijl ik eigenlijk helemaal niet zo’n drinker ben. Maar hé, visite uit Nederland, die maak je ‘t toch graag naar de zin, niet? Enfin, daar moet ik nu dus voor boeten. Ik sta op het punt mijn vriendin beleefd doch dringend te verzoeken onze slaapkamer te verlaten en ergens anders te gaan chagerijnen. Echter, voor Hond, Volk en Vaderland probeer ik dan toch maar de situatie te redden.
Zo nonchalant mogelijk vraag ik: “Gaat het, Mop?” (Alsof ik niet heel goed weet dat het Natuurlijk-Niet-Gaat.)
“Ik heb niks om aan trekken.”
“Maar dat nieuwe hemdje dan, die vond je toch leuk?”
“Die is stom!”
Ik wil haar gelijk geven want op dit moment, in mijn huidige toestand, vind ik ‘m ook stom. Maar dat zeg ik natuurlijk niet.
“Ah joh, die is hartstikke gaaf,” jok ik, immers, all is fair in love and war.
“Ja, maar daar heb ik geen broek bij.” Dat laatste klinkt verdacht veel als Einde Discussie. Ik besluit het over een andere boeg te gooien: “Trek dan iets van mij aan.”
Een schamper lachje wordt mijn deel. Aangemoedigd door het schampere lachje voeg ik er op luchtige toon aan toe: “Mijn kleren zijn in ieder geval niet zo stom als die van jou.”
Dit, weet ik uit ervaring, is een kritiek moment, met haar humeur kan het nu, zoals wij in Spanje zeggen, alicante op. Het is, altijd maar weer, een kwestie van timing, de juiste toon en mazzel.
“Jij spoort niet!,” zegt ze, maar ik zie, als zij zich naar mij heeft omgedraaid, een minuscuul lachje op haar gezicht.
“Ik moet ongesteld worden,” verzucht ze.
“Joh?!,” reageer ik, quasi verbaasd.
Gehuld in ‘stom’ nieuw hemdje, met bijpassende broek, zat zij nog geen uurtje later gezellig met hond en Bonkende Sjoerd aan de ‘cafe con leche’. Met veel water erbij voor laatstgenoemde.
Oud Indisch spreekwoord zegt: “Buigende bomen verdragen meer wind.”
Oh wat herkenbaar… al was je opmerking bij mij zeker in het verkeerde keelgat geschoten op dat moment. Ik ben master of the PMS.
mohahah geweldig! heb even dubbel gelegen hierzo
leuk geschreven
Super leuk geschreven!
Zon ritueel heb ik ook regelmatig, de kast van links naar rechts en van rechts naar links, haha
ohhh dit is zo herkenbaar, ik krijg stiekem nu wel een beetje medelijden met m’n vriendje, maar ssssst niet zeggen :S Wederom een leuk stukje!! Keep up the good work
Geweldig weer!
Hahahahaha geweldig geschreven, en helaas pijnlijk herkenbaar. Sjoerd moet vaker schrijven
GODDELIJK!
Mwoehahahahahahahaha geweldig !!! Super geschreven, en heel herkenbaar
Arme Sjoerd
Heel leuk geschreven
Snoezig koppel vind ik jullie ^^
(en het kan alicante op, hahaha
)
Haha leuk. Ik heb dat niet zo erg. Ik pak meestal gewoon wat bovenop de stapel ligt (daar ligt wat ik graag draag) en ik draag altijd spijkerbroeken dus alles past wel bij elkaar. Alleen als ik een feestje heb dan heb ik nooit wat.
Sjoerd! Ik ben nu al fan!
Heerlijk herkenbaar!
Vaker dit soort stukjes, leuk om te lezen! (Heb er pas 2 op en smaakt nu al naar meer =))
Wat ongelooflijk leuk geschreven! Het is gewoon jammer dat de tekst ophoudt!
(Daarnaast natuurlijk ook herkenbaar!)
ge-wel-dig !!!!! zoooo herkenbaar, maar wel fijn om het eens door de blik van een man te zien
ik krijg bijna medelijden met alle mannen die tijd van de maand!
Leuk geschreven, moet je vaker doen
( of een eigen blog beginnen:-p)
hahahaha heel herkenbaar dit!
ooh ,dit is echt super leuk geschreven, ik zit te glimlachen als ik dit lees. Haha, Lien, jij hebt nogal een mannetje jij
Wat heerlijk om te lezen, zo herkenbaar! Ik kijk alweer uit naar je volgende verhaal!
Hahahaha super geschreven!!! Echt heel erg herkenbaar! Arme mannen hihi!
AAhh wat heerlijk luchtig geschreven! Meer van dat, Sjoerd! Schrijf jij boeken? Echt een leuke stijl
Super leuk geschreven
, ik ben benieuwd naar meer!
hahahah geweldig stukje!!!
Superrr grappig en idd pijnlijk herkenbaar!
Na een rotdag maakte kreeg ik na het lezen van deze post toch een dikke grijns op mijn gezicht hehe, thanks!
Geweldig stukje!
Herkenbaar….
Ik haat alles op dat soort momenten, niks is goed genoeg, niemand is aardig en alles werkt gewoon tegen. XD Haha!
hahahahaha, hilarisch!
hahaha zo herkenbaar,
Ik kan ook zo lekker mutsen voor de kast
Weer heel leuk geschreven, keep them coming
hihi! Geweldig geschreven!
Hahaha leuk om zo wakker te worden!
…
Voor mij dan hè
Dit artikel is ook voor mij enorm herkenbaar, mijn man zou het zo geschreven kunnen hebben haha.
Wat schrijf jij trouwens heerlijk zeg, kom maar op met nog meer verhalen yay!
Zoals iedereen hier al zegt: geweldig stuk Sjoerd! Ik kijk uit naar je volgende schrijfsel ^^
en deze leest ook weer lekker weg, vond het jammer dat ik aan het eind was
Hahahaha, dit is echt leuk geschreven!