Zijde… to use or not to use…

Omdat ik op een flink aantal websites lees dat je vooral geen cosmetica producten moet gebruiken waar “zijde” in zit, omdat dit dierenleed zou veroorzaken, wil ik in dit artikel uitwijden over “zijde”.

Ik ga geen technisch verhaal schrijven over de goede eigenschappen en de specifieke samenstellen van de componenten waaruit zijde bestaat.
Dit stukje schrijf ik om aan te geven dat er meer soorten zijn, en men de keuze heeft om de “goede” soort te gebruiken in cosmetica producten.

“Zijde” werd al in de oudheid gefabriceerd, vooral in China, daar waar ook het proces om zijde te “maken” is bedacht.
Er zijn verschillende soorten zijde: “Bombix (Mulberry) zijde”, en “Wilde zijde”, ook wel “Tussah zijde” genoemd.

“Bombix/Mulberry zijde” wordt geproduceerd door de larven van de “Bombix Mori mot“.

Deze mot wordt speciaal hiervoor gehouden. De enige reden van bestaan in deze industrie voor deze mot is om zijn eitjes te leggen. De mot legt uiteindelijk zo’n 500 eitjes, en gaat daarna dood.

De eitjes die de mot gelegd heeft worden zorgvuldig onder gecontroleerde omstandigheden bewaard. Vooral de temperatuur is van belang om te zorgen dat alle eitjes uitkomen.
Als de larven eenmaal uit de eitjes zijn gekomen krijgen ze ongeveer een maand lang alleen maar bladeren van de Mulberry boom. Dat zijn de enige bladeren die ze ook willen eten.
Na die maand zijn ze in gewicht ongeveer 10.000x zwaarder dan toen ze net uit hun eitjes kwamen. Dan pas hebben ze voldoende energie om hun cocon te gaan spinnen.
Het spinnen van deze cocon duurt ongeveer 3 tot 8 dagen. Als eenmaal de cocon geweven is wordt er een week zorgvuldig over gewaakt. Daarna kan het “oogsten“ beginnen.

En juist in die “oogst“ zit het probleem.

Het oogsten van deze “allerhoogste” kwaliteit zijde wordt namelijk gedaan door de cocons, met de levende larve er nog in, in heet water te weken.
De larve sterft hierdoor. En dat is ook persé de bedoeling, omdat ze vooral niet uit mogen komen.
Zouden ze uitkomen, dan wordt de cocon beschadigd, en is het niet meer 1 lange draad, die soms wel 1700 meter lang kan zijn. Dus alleen om te zorgen dat er 1 lange draad overblijft van de cocon, worden al die larven gedood.

Dat is waar de tegenstanders zo tegen zijn.

Maar… dan is er ook nog “Tussah zijde”, of ook wel “Wilde zijde” genoemd.
Hier kan ik heel kort over zijn

Deze cocons worden in het wild “geoogst”, nadat de larven al zijn uitgekomen en tot mot zijn uitgegroeid.
Voor deze zijde hoeft dus geen dier gedood te worden. En dat vind ik persoonlijk toch wel erg prettig.

De zijde die van deze cocons gewonnen wordt is van “mindere” kwaliteit, in de ogen van de stoffenfabrikant, omdat het niet onder gecontroleerde omstandigheden wordt geproduceerd. Vaak niet zo mooi van kleur, eerder creme/bruin dan wit, niet 1 lange draad wat maakt dat er verdikkingen te zien zijn in de stof die er uiteindelijk van gemaakt wordt. Wilde zijde is is naar zeggen ook moeilijker te verfen. Het is echter wel zo dat “Tussah zijde” veel sterker is dan de zijde die gemaakt wordt door de Bombix larven. Maar dat schijnt niet van belang te zijn. Het gaat om glans en gladheid.

Qua bouwstoffen zijn beide soorten precies hetzelfde. In beide zitten zijde proteïnes. En daar is het natuurlijk in de cosmetica om te doen.

Daarom gebruik ik dus “Tussah zijde” in mijn producten, vanwege de goede eigenschappen voor de huid.
Het maakt het totaal geen verschil welke zijde je neemt. En dus is het heel makkelijk kiezen.
Ik gebruik liever “Tussah zijde”, wetende dat niet onnodig voor een “luxe probleem” beestjes worden gedood.

Hopelijk heb ik met dit stukje een beetje duidelijkheid kunnen scheppen.
En als jullie tips hebben, of vragen over producten/ingrediënten, waar je wat meer over zou willen weten.
Stuur me dan eens een email, of laat een bericht je achter.
Nu bedenk ik alles zelf, maar weet natuurlijk niet hoe interessant dat voor iedereen is